TurkMag.com sitemiz çok yakında yenileniyormuş, 1 ay ne kadar yakın bir zaman tartışılır elbet. Ama tartışmayı bırakın, isim lazım isim. Şöle eksantirik birşey olsun. Mesela geçen gün gazete de okudum reklam ajansı adını “Öküz PR” koymuş. Vay hayvan vay diyesi geliyor adamın aklına… Lan düşünsenize bu bile reklam oluyor a.q. Vay öküzler vay diyorum.

Kaka bir yana harbi anlamla taş bebek gibi bir şirket ismi lazım. Milletin “bu ne a.q.” “nerden buldunuz?” desinler istiyorum. Şaşı bak şaşır, inek, manda, köpek, it, vayhayvanvay, yuhaa (yahoo gibi), böyle saymakla bitmez. Sizde aklınıza gelen ilk sıradışı sallamasyon bir isim türetin. Bulduğunuz ismin com,net ve org’u alınmış olmasın a.q. bi boka yaramaz sonra

Acep 4 KAFADAR gider mi? Tartışalım a.q. Ne dersiniz?

Uzun uzun anlatmaya vaktim yok ama yaklaşık altı aydır uzak kaldığım sanal aleme geri dönüş yapıyorum. Yazın sıcağında yapacak bir şey bulamadığımdan değil; yapacak şeyleri aramak bir yana, sonunda o yoğunluktan kurtuluyor olmanın getirdiği sevinçle yazıyorum şu an. Mesele sadece okul değildi. Saçma sapan bir duygusal çöküntü (Bundan sonra, “seni çökerteni sen uçurumdan at” politikasını izleyeceğim; müthiş bir şey) ve dengesiz insanlar yüzünden içine girilen bunalımlar; babamın dırdırından kurtulmak adına, bazen iki sınav arasında bile olsa gidilen iş yerinde katlandığım eziyet; rotaract’ın yükümlülükleri ve yan komşunun havlayan köpeği (En büyük mesele de köpekti galiba… Yoksa Selin miydi? Köpekti! Evet; evet… Köpekti) derken bir şey yapamaz oldum. On üç Haziran’daki “Ekonometri’ye Giriş II” sınavımdan sonra, her şey çok güzel olacak.

Köpek? Öldü geçen hafta. Ne sevindim, ne de üzüldüm.

Yakında sitemiz daha hızlı çalışacak.
Turkmag.com için Türkiye topraklarında bir makina kiraladık.
4Kafadarı da o makinaya taşıyacak gocakafamız.
Hoşçakal DreamHost

KuruKAFA olarak, Ferrari kırmızısını gördüğüm anda kalbimin kendini hırpalarcasına hızlı atmasına neden olan tutkumun peşinde yaptığım araştırma sonucu, şöyle bir tur buldum. Fiyatı (bir günlük tur için asgari 2600€’ya ek olarak benzin ve lüks lokantalarda yemek paraları) ve yaş sınırı (26) dışında her şey mükemmel; onları da tutturmak için de en az beş seneye ihtiyacım var ne yazık ki. O zamana kadar fotoğraflarına bakmaya devam edeceğiz artık. =)

İnternette ingilizce olarak zamanında bir yerden kopyaladığım bir yazıyı, hayal gücümle harmanlayarak Türkçe’ye çevirdim:

Bir kadının yakın arkadaşı olan bir erkek varsa, kuvvetle muhtemel, o kadından hoşlanıyordur. Erkeklerin ilgi gördüklerinde, ilişki uzmanı duygusuz bir komando olmadıkları sürece, her zaman karşılık vermelerinden kaynaklanır bu. Onları yakın arkadaş olarak gören kadınların etrafında fazla gezinmelerinin de sebebi budur aslında. Erkekler kadınları arkadaş olarak göremez çünkü. Gel gör ki, erkek kendisini arkadaş olarak gören kadına içini dökmeye kalkarsa, o kadın kaçar ve eğer erkek fırsat bulup da anlatırsa hissettiklerini, hep aynı cevabı alır: “Sen mükkemmel birisin ama ben seni arkadaş olarak görüyorum”. Bu, erkeğin bir iş görüşmesine gidip, muhteşem bir cv verip, “İş için tam aradığımız adamsın; bütün istediğimiz özellikler sende var ama seni işe almayacağız” cevabını alması gibidir. Üstelik, CV’niz diğer adayları kıyaslamakta kullanılacak kadar da iyidir ve en sonunda sizden çok daha yeteneksiz biri işe alınır; hatta muhtemelen ya alkoliktir ya da benzer bir büyük sorunu vardır. Doğal olarak işe alınan eleman, işin altından kalkamaz ve yeni elemanı seçmek için size başvurulur ama siz yine de işe alınmazsınız. Nedenini sorduğunuzda, patron sizi bir köşeye çekip, “seni hep bir aday olarak gördüm; işveren-çalışan olarak bu ilişki yürümez” der. Kısacası, sizin işe alınmanız söz konusu bile değildir ama işe alınan kişiyle bir sorun yaşandığında günlük işleri yürütmek ve onu şikayet etmek için zaman zaman iş yerine çağrılırsınız. Bu kötü tecrübeyi unutmak için çok çaba harcasanız da, başka bir şehre taşınana dek, zaman zaman rahatsız edilirsiniz.

Evet lütfen başlıkta geçen bu özrümü kabul et sevgili yurdum. Yoo hayır ne siyaset, ne bürokrasi ne de şaşırdığımız “Ata” yolu üzerine bu özrüm.

Sen ki yüzyıllar boyunca bir çok medeniyete beşiklik etmiş, onlara yurt, toprak, barınak olmuşsun. Senin değereni bilemeyenler silinip gitmiş, değerini görenler ise seni elde etmek, yurt yapmak için elinden geleni yapmış. Tüm bunların, anıları, hatıraları sen de gizli. Zaman zaman yapılan çalışmalar, kazılar, doğal olaylarla bu izler gün yüzüne çıkmış. Geçmişi izlemek adına, feyz almak adına, toplanmış, temizlenmiş, sergilenmiş.

Bununla birlikte, o kadar çok medeniyete ev sahipliği yapmışsın ki; hangisini koruyacağımızı, kayıt altına alacağımızı bilememişiz. (Gerçekten bu kadar zor mu acaba?) Akabinde tarihi zenginliğimiz, kimi sosyetikler, kimi araştırmacılar, kimi hainler tarafından talan edilmiş; yurtdışına kaçırılmış, ona buna 3 kuruşa peşkeş çekilmiş. Ama boş durmamışız, mücadele etmişiz ( ya da ettiğimizi sanmışız…), koruma altına, kayıt altına almaya çalışmışız. Müzelere, koruma alanlarına kaldırmışız, başlarına da insanlar atamış, kendilerine müdür, yönetici sıfatı yakıştırmışız.

Ama bu şahsiyetsizler ne yapmış?

Doymamış gözü, bu kendini bilmez aç yönetici müsvettelerinin… Read more

Yazıma http://www.turkmag.com/yasam/diger/Hayat-Tecrube-Ozumseme-Ucgeninde-Cizim-Teknikleri

adresinden ulaşabilirsiniz.

GocaKafa’yı yaşadığı ortamda da inceleme fırsatım oldu. Yavaş yavaş dünyanın en büyük öğrenci yurduna dönüşmekte olan yaşadığı şehri gezmek yerine GocaKafa’yı ilk defa oynadığını ısrarla iddia ettiği bowling’de yenmeye çalışarak geçti zaman. Bir de bu memleketin denizi falan da yok ya, nemsiz havadan dolayı oyunun hakkını veremedim; deplasmandaydık yani (bahaneye bak). İstanbul’a bir gelsin; onu profilo’ya kapatıp, 50 sayı fark atmadan dışarı salmayacağım. Diyeceksiniz ki; “beş gün yoktun ortalıkta, bu mudur yani”. Bu kadar değil elbette, battı çıktıları ve tozuyla meşhur kentin, etli ekmeklerinin de bizim lahmacun sektörüne darbe indirecek kadar güzel olduğunu belirtmem gerek. Sürekli yemek yiyip, bowling oynadım anlayacağınız. Beş günde üç kilo alınır mı be?! Alınıyormuş efendim…

Evet! Kararsız kafalılar.
4 ay gibi uzun bir zamandır türk mag projesi üzerinde çalışıyoruz. Kodu bitti gibi ama ya tasarım? Evet günnük tasarım bizi çok uğraştırdı. GocaKAFA şöyle böyle olsun diyor, ben olmaz şöyle böyle olsun diyorum. Kodcu arkadaşımız MuratMoon aylardır ya sabır çekiyor. En sonunda bir tane de karar kıldık. Çok mu güzel? Hayır çok güzel değil! Ama şirin be, sade oldu galiba. Capuccino gibi leziz oluyor. Off bitsin artık bu site…

GocaKAFA’nın müjdeyi vermesiyle beraber doğrudan karıştırmaya başladığım wordpress blog’umuzdaki ilk yazım bu. Lüzumlu, lüzumsuz, içten ve hatta yapmacık; içimizde ne kaldıysa dökeceğiz buraya. Eh, daha önceden benzer tecrübelerim olmadı değil ama işin içine çok kullanıcı girince, işler biraz değişiyor. Ona buna laf atarken bireyselliği biraz daha geri planda bırakmak gerekecek. Bunun ne gibi sonuçlar doğuracağını zamanla öğreneceğiz; şimdilik, sizi masmavi temamızla başbaşa bırakmaktan başka bir seçeneğimiz yok. İçerik olarak genişleyince, tekrar bekleriz efendim.

Evet arkadaşlar, sevgili dostlar. Sonunda güzel bir tema bulup siteyi yayına verebilme zahmetini gösterdik. Umarız ki sizleri fazla bekletmedik.

Beklediğinize değecek. En güzel serüvenlerimizle burada olacağız…